“Kiezen voor het juniorprogramma is kiezen voor het onbekende”

Apolline is sinds oktober 2024 aan de slag als communicatieverantwoordelijke voor Trias in Guinee. Ze studeerde journalistiek en politieke wetenschappen met een focus op internationale relaties en na meerdere stages werd de job via het Juniorprogramma haar eerste échte werkervaring. “Ik had nog nooit een contract gehad, maar heb op verschillende plekken stagegelopen. Voor mij was dit dus een gouden kans die ik met twee handen wou grijpen. “

Voor Apolline was aan de slag gaan via het Juniorprogramma exact waar ze naar op zoek was: “Ik wou graag een buitenlandse werkervaring in het domein van communicatie opdoen en liefst in West-Afrika, maar over Guinée zelf kende ik weinig. Toen ik vernam dat ik in Kindia zou wonen en werken, een secundaire stad met zo’n 150 000 inwoners, maar met veel minder activiteiten zoals ik die in België ken en waar ook weinig expats leven, vond ik het best spannend om te vertrekken. Omdat ik me wou engageren voor 2 jaar was het écht een grote sprong in het onbekende”.

Bij aankomst in Guinée, landt Apolline s’avonds in de drukke en chaotische hoofdstad Conakry. Na enkele intense opstartdagen met een hele reeks afspraken en ontmoetingen met Enabel en de Belgische ambassade, reist ze verder naar Kindia. “Dat was een verademing, het stadje is omringd door groene heuvels, een totaal andere sfeer dan Conakry”.

En hoewel de groene omgeving een rustgevend effect heeft op Apolline, is het toch even wennen. “De infrastructuur van de stad is niet optimaal, je moet je boodschappenlijstje helemaal aanpassen aan wat er lokaal voorhanden is en ik besefte al snel dat ik best veel tijd alleen zou doorbrengen. Maar gelukkig zijn er de Trias-collega’s”, lacht ze, “die hielpen me op weg: ze toonden me de markt, legden me uit hoe de zaken hier werken en maakten me wegwijs in mijn nieuwe leefomgeving. Maar ze nodigden me ook uit op hun feestjes, huwelijken en uitstapjes. Op die manier ontmoette ik andere mensen. Ik leerde dus heel snel om mijn plan te trekken en zelfredzaam te zijn in mijn nieuwe leefomgeving.”

Een nieuw sociaal netwerk

Initieel was het best een uitdaging om uit het isolement te raken en één van de weinige witte personen in de stad te zijn, maar Apolline erkent het nu ook als een meerwaarde: “ik werd verplicht om uit mijn vertrouwde cocon te stappen en moést wel naar de buren toestappen. Ik ontdekte hierdoor dat de contacten zeer spontaan verlopen, iedereen begroet elkaar op straat en je slaat veel sneller een praatje met de buren, wat een verschil met Brussel bijvoorbeeld, waar ik studeerde.

Maar, je bent als blanke jonge vrouw plots ook heel zichtbaar. Dat is met momenten lastig, maar meestal zijn het goedbedoelde begroetingen, en het went”, glimacht ze. Zo geeft ze het voorbeeld van de marktvrouwen die haar gratis stukken fruit aanbieden voor “de blanke die hier woont”. Voor haar een teken dat ze werd opgenomen in de gemeenschap.

Stapje per stapje ontmoet ze ook andere jongeren via het werk of uit de buurt en ontstaan er fijne vriendschappen. “De sociale codes zijn anders, dus het is zeker niet eenvoudig geweest. Maar de hartelijkheid is hartverwarmend en mijn avonden zijn gevuld met fijne momenten van samenzijn, dansen en gezellig keuvelen.

De mensen achter de projecten

Als communicatiemedewerker bij Trias moet Apolline een communicatiestrategie ontwikkelen voor de ngo, met als doel het werk van de ngo en haar partners meer zichtbaarheid te geven. “Omdat er nog niet echt iets bestond, heb ik veel vrijheid om de te volgen weg uit te stippelen, dingen voor te stellen en uit te proberen. Mijn doel is om de projecten en resultaten onder de aandacht te brengen, beeldmateriaal te ontwikkelen, interviews af te nemen en ervaringen te beschrijven.”

Hierdoor kon Apolline het afgelopen jaar veel reizen naar de verschillende projecten en kon ze vrouwengroepen en landbouwcoöperaties ontmoeten. “Het veld in gaan is wat ik het leukst vind. Ik geniet van die dagen waarop ik praat met vrouwengroepen die landbouwproducten verwerken, of met jonge ondernemers die hun eigen bedrijfje opzetten. Achter al die projecten staan mensen met ongelooflijke levensverhalen. Mijn rol is om hun stem te laten horen.”

Voor Apolline zijn die verplaatsingen en ontmoetingen ook een les in bescheidenheid:

“Je komt aan met je grootse ideeën, maar als je de realiteit ziet, begrijp je al snel dat je niet alle antwoorden hebt. Je moet eerst luisteren voordat je voorstellen doet.”

De taaluitdaging

Een grote uitdaging is de taaldiversiteit van het land. Hoewel Frans de officiële werktaal is, is dit niet altijd de taal die het best beheerst wordt in de praktijk. “Veel producenten spraken vooral Soussou, Pular of Malinké. Ik spreek deze talen niet, dus was ik erg afhankelijk van mijn collega’s om te vertalen. “Ik stelde een vraag in het Frans, mijn collega vertaalde, de persoon gaf een lang antwoord in het Susu… en ik kreeg een zeer beknopte vertaling terug. Ik was altijd bang dat ik belangrijke details zou missen.”

Na verloop van tijd paste Apolline zich aan, leerde ze een paar basiswoorden en ontwikkelde ze vooral een luisterende houding: “Ik begreep dat ik de tijd moest nemen, mensen in hun eigen taal moest laten spreken, want het getuigt van respect. Je moet ook de vertalers goed uitleggen wat je exact wil doen zodat ze goed begrijpen hoe te vertalen, en achteraf moet je nagaan of de vertalingen correct zijn, Het zorgt allemaal voor betere en duidelijkere informatie.”

Een ruimere blik

Apolline kijkt alvast zeer positief naar haar tijd in Kindia. Het ritme van de dag wordt bepaald door de elektriciteit die al eens uitvalt, of het water dat je in bidons moet gaan aanvullen bij de buren. Het zijn zaken waar je in het begin veel moeite mee kan hebben maar waar je aan went. Het leert je dingen in perspectief plaatsen, te relativiseren ook.

“Wat je de eerste weken onmogelijk leek, wordt na een paar maanden gewoon normaal. Je bekijkt de dingen niet meer op dezelfde manier. De dagelijkse problemen in Europa lijken mij nu soms futiel. En je voelt je bovendien meer betrokken bij wat er elders in de wereld gebeurt.”

Na slechts een jaar voelt Apolline zich veranderd, niet alleen als professional, maar ook als persoon. “Ik voel me opener en toleranter, geduldiger en me meer bewust van mijn privileges. En ik heb vooral begrepen dat bij internationale samenwerking niet je cv of je ideeën het belangrijkst zijn, maar je vermogen om te luisteren, vertrouwen te wekken en met anderen samen te werken.”